Andreas de Novo Castro Commentary

Liber I, Prologus, q. 1 Utrum Deum esse nobilissimum omnium aliorum entium sit aliqua essentia per se una.
Liber I, Prologus, q. 2 Utrum Deum esse specialem adiutorem hominis fideliter in theologia studentis sit aliquid per se unum totaliter ab omni creatura distinctum.
Liber I, Prologus, q. 3 Utrum aliquem fidelem meruisse per studium sacre theologie sit aliquod intelligibile distinctum ab omnibus rebus actu vel potentia existentibus.
Liber I, Dist. 1, Q. 1 Utrum omnis intellectus cognoscens formaliter ens medium in respectu ad finem intelligat utrumque unico actu simplici.
Liber I, Dist. 1, Q. 2 Utrum intellectus noster per actum per se unum et simplicem in essendo apprehendat formaliter quod Deus est summum bonum, quo est fruendum.
Liber I, Dist. 1, Q. 3 Utrum voluntas referens illud quo utitur in illud quo fruitur velit utrumque per unicum actum simplicem
Liber I, Dist. 2 et 3, Q. 1 Utrum fidelis cognoscens Deum esse trinum et unum cognoscat aliquod intelligibile, quod non cognoscit infideles ignorans Deum esse trinum et unum.
Liber I, Dist. 2 et 3, Q. 2 Utrum sola veritas affirmativa sit per se obiectum assensus secundum quem formaliter assentimus quod Deus est unus essentialiter et trinus personaliter.
Liber I, Dist. 2 et 3, Q. 3 Utrum scientia per quam ex creaturis scimus Deum esse habeat pro obiecto per se scibili solam conclusionem demonstratam.
Liber I, Dist. 2 et 3, Q. 4 Utrum a nobis viatoribus possit ratione naturali sufficienter probari Deum esse.
Liber I, Dist. 2 et 3, Q. 5 Utrum impossibile sit plures deos esse.
Liber I, Dist. 8, Q. 1 Utrum ratione naturali sufficienter probari possit Deum esse substantiam simplicitem et inextensam.
Liber I, Dist. 8, Q. 2 Utrum solus Deus sit ens indivisibile essentialiter summe simplex.
Liber I, Dist. 8, Q. 3 Utrum Deus sit ens omnino immutabile.
Liber I, Dist. 9, Q. 1 Utrum intellectus paternus intelligat aliquod per intellectionem realiter distinctam a deitate.
Liber I, Dist. 10, Q. 1 Utrum voluntas divina velit per velle realiter distinctum a deitate.
Liber I, Dist. 14, Q. 1 Utrum ad hoc quod viator fiat noviter iustus et Deo charus requiratur nova charitas et gratie supernaturalis infusio.
Liber I, Dist. 14, Q. 2 Utrum aliquam charitatem habere sit viatori necessarium ad salutem.
Liber I, Dist. 17, Q. 1 Utrum Spiritus Sanctus posset esse charitas secundum quam formaliter homo iustus diligit Deum.
Liber I, Dist. 19, Q. 1 Utrum ens nobilissimum sit ultimus finis omnium.
Liber I, Dist. 20 et 21, Q. 1 Utrum ens primum habeat vim conservativam omnium aliorum entium.
Liber I, Dist. 20 et 21, Q. 2 Utrum sufficienter probari possit ultimum finem omnium esse primum principium effectivum omnium.
Liber I, Dist. 22, Q. 1 Utrum ad omnem per se effectum positivum cause secunde Deus concurrat per se effective.
Liber I, Dist. 22, Q. 2 Utrum ad effectus humanos qui sunt mali concurrat effective potentia summi boni.
Liber I, Dist. 22, Q. 3 Utrum divina voluntas possit esse causa productiva actuum malorum, ut mali sunt.
Liber I, Dist. 22, Q. 4 Utrum Deo et creatura agentibus eundem effectum, Deus in infinitum perfectius agat et influat quam creatura.
Liber I, Dist. 22, Q. 5 Utrum Deo et creatura concausantibus effective eundem effectum, Deus prius naturaliter agat ad illum quam creatura.
Liber I, Dist. 22, Q. 6 Utrum divina potentia secundum generalem influentiam concausans voluntati create prius naturaliter agat ad actum voluntatis create quam voluntas creata.
Liber I, Dist. 22, Q. 7 Utrum ad actus bonos voluntatis create potentia divina prius naturaliter agat quam voluntas creata.
Liber I, Dist. 22, Q. 8 Utrum divina potentia ad actus voluntatis humane qui sunt mali prius naturaliter agat quam voluntas humana.
Liber I, Dist. 23 per 31, Q. 1 Utrum essentia divina distinguatur ex natura rei a proprietate personali relativa.
Liber I, Dist. 23 per 31, Q. 2 Utrum cum idemptitate essentiali deitatis stet distinctio realis personarum divinarum.
Liber I, Dist. 32, Q. 1 Utrum sapientia et intellectus Patris et Filii distinguantur aliqualiter ex natura rei a bonitate et dilectione Spiritus Sancti.
Liber I, Dist. 32, Q. 2 Utrum divina sapientia distinguitur secundum rationem ab essentia et bonitate divina.
Liber I, Dist. 33 et 34, Q. 1 Utrum Patrem in divinis generare et habere Filium sit aliquod intelligibile complexe significabile distinctum a Patre et ab omnibus entibus incomplexe nominaliter significabilibus.
Liber I, Dist. 35, Q. 1 Utrum secundum lumen rationis naturalis ponendum sit formaliter Deum intelligere aliquod ab ipso.
Liber I, Dist. 35, Q. 2 Utrum Deus formaliter intelligat omnem quidditatem specificam secundum omne verum scibile de illa.
Liber I, Dist. 35, Q. 3 Utrum Deus formaliter intelligat distincte omnia singularia secundum actum vel potentiam existentia.
Liber I, Dist. 36, Q. 1 Utrum respectu diversorum intelligibilium sit in Deo formaliter pluralitas idearum, tamquam exemplarium, ex natura rei distinctorum.
Liber I, Dist. 36, Q. 2 Utrum divino intellectui representetur aliquod per se intelligibile obiective significatum per veritatem affirmativam, quod non significetur per negationem contradictoriam.
Liber I, Dist. 37, Q. 1 Utrum Deus sit actualiter extra celum presens spatio infinito imaginario.
Liber I, Dist. 38 et 39, Q. 1 Utrum omne ens aliud a Deo ideo sit quia Deus scit et vult illud esse.
Liber I, Dist. 38 et 39, Q. 2
Liber I, Dist. 38 et 39, Q. 2 Utrum creatura, que potest esse et non esse, ideo non sit, quia Deus vult illam non esse, aut quia Deus non vult illam esse.
Liber I, Dist. 38 et 39, Q. 3 Utrum creatura, que non est et potest esse, ideo potest esse, [4a] quia Deus potest illam facere esse.
Liber I, Dist. 38 et 39, Q. 4 Utrum illud quod impossibile est fieri vel esse, ideo sit impossibile, quia Deus non potest illud facere vel econtra.
Liber I, Dist. 38 et 39, Q. 5 Utrum omne quod erit et non est, ideo sit determinate futurum, quia Deus determinate scit et vult illud fore.
Liber I, Dist. 38 et 39, Q. 2
Liber I, Dist. 38 et 39, Q. 2 Utrum creatura, que potest esse et non esse, ideo non sit, quia Deus vult illam non esse, aut quia Deus non vult illam esse.
Liber I, Dist. 40 et 41, Q. 1 Utrum Deus ab eterno quosdam predestinavit ad beatitudinem propter merita eorum prescita futura.
Liber I, Dist. 40 et 41, Q. 2 Utrum Deus ab eterno reprobaverit aliquos propter eorum demerita futura prescita.
Liber I, Dist. 40 et 41, Q. 3 Utrum reprobatus in gratia existens per bona opera mereatur vitam eternam.
Liber I, Dist. 42, 43, 44, Q. 1 Utrum in lumine rationum naturalium ponendum sit Deum esse potentie active formaliter infinite secundum vigorem.
Liber I, Dist. 42, 43, 44, Q. 2 Utrum per rationes naturales humane philosophie possit sufficienter probari primum ens esse nobilitatis essentialis infinite formaliter.
Liber I, Dist. 45, Q. 1 Utrum ratione naturali possit a nobis sufficienter demonstrari universum a primo principe regi libere libertate contingentie.
Liber I, Dist. 45, Q. 2 Utrum in lumine rationum naturalium probabilius sit ponere universum regi a Deo libertate contingentie quam naturali necessitate.
Liber I, Dist. 45, Q. 3 Utrum ratione naturali possit evidenter probari voluntatem humanam habere libertatem indifferentie in actibus suis.
Liber I, Dist. 45, Q. 4 Utrum mittendo rationibus naturalibus precise et experientiis probabilius ponere voluntatem humanam agere libertate contingentie quam naturali necessitate.
Liber I, Dist. 45, Q. 5 Utrum stando in lumine rationum naturalium precise repugnantia sit libertatem contingentie convenire voluntati humane in agendo, et non convenire prime cause.
Liber I, Dist. 45, Q. 6 Utrum ea que fuerunt possibile sit per divinam potentiam absolutam nunquam fuisse.
Liber I, Dist. 45, Q. 7 Utrum stando in lumine rationum naturalium ponendum sit cuiuslibet contradictionis de futuro contingenti, alteram partem determinate esse veram.
Liber I, Dist. 45, Q. 8 Utrum cuiuslibet contradictionis de futuro contingenti, alteram partem determinate esse veram Deus distincte cognoscat.
Liber I, Dist. 46, Q. 1 Utrum cum divina prescientia et preordinatione futurorum stet Deum agere ad extra libertate contradictionis antecedente.
Liber I, Dist. 46, Q. 2 Utrum Deus habeat scientiam immutabilem de eventu futuri contingentis.
Liber I, Dist. 46, Q. 3 Utrum de cuiuslibet futuri contingentis eventu Deus habeat scientiam certam et infallibilem.
Liber I, Dist. 46, Q. 4 Utrum Deus possit dare intellectui creato noticiam certam et infallibilem de eventu futuri contingentis.
Liber I, Dist. 46, Q. 5 Utrum omni revelationi facte a Deo de eventu futuri contingentis sit firmiter credendum.
Liber I, Dist. 47, Q. 1 Utrum divina prescientia et preordinatio futurorum necessitet antecedenter voluntatem humanam ad agendum.
Liber I, Dist. 47, Q. 2 Utrum omne quod est futurum eveniet de necessitate simpliciter absoluta.
Liber I, Dist. 48, Q. 1 Utrum omne bonum bonum aliud a Deo sit contingenter bonum ex ordinatione libera divine voluntatis.
Liber I, Dist. 48, Q. 2 Utrum omne quod est creature rationali malum culpe, ideo sit malum, quia a Deo libere et contingenter prohibitum.
Liber I, Dist. 48, Q. 3 Utrum ad rectitudinem humane voluntatis requiratur ipsam conformiter velle id quod Deus vult.
Liber I, Dist. 48, Q. 4 Utrum respectu cuiuscumque voliti a Deo possit voluntas viatoris per aliquod velle rectum vel non iniustum conformari divine voluntati in obiective volito.

About

No Description Available
Is Part Of Sentences commentaries
Supported by ERC-THESIS project n° 313339
Supported by IRHT
Question Listed edited by Andrei Marinca
Question Listed encoded by Jeffrey C. Witt